The generosity in futuwwah tradition between the 11th and 15th centuries

Abstract

Abstract: This master's thesis investigated the meaning, role, and operation of generosity in the Futuwwah tradition between the 11th-15th centuries, primarily through Futuwwah treatises. Futuwwah, a term associated with a variety of virtues, inspired many popular social movements, especially in the eastern part of the Islamic World. After the establishment of Futuwwah as a term and social organisation, from the 11th century, numerous Futuwwah treatises were written in various parts of the Islamic World. In the Medieval Islamic World, these Futuwwah treatises were addressed to specific Futuwwah groups to teach them good morals, including generosity, and regulate their conduct and ceremonies. In the present thesis, Futuwwah treatises were analysed in chronological order to understand continuity and changes over different historical contexts from the 11th century to the 15th century to understand the function of generosity within Futuwwah organisations. The research revealed that generosity was a central virtue that almost became synonymous with Futuwwah itself. This is because many members of Futuwwah groups were professionals and workers; they were expected to be generous. When Futuwwah tradition became infused with Sufism, these good morals, and in particular generosity, took on a new meaning. Sufi-inspiring Futuwwah treatises often compare the path of Sufism and the path of Futuwwah to present Futuwwah as the more facile and inclusive alternative for lay people in comparison to Sufism, which is hard to follow, but spiritually superior for the elects. In this comparative discourse in Sufi-inspired Futuwwah treatises, generosity plays a role as an alternative way of disciplining the self. In contrast to the Sufi way of holy poverty and abandonment, Futuwwah members were encouraged to be active in worldly professions to earn money for reinvesting in charitable works, such as feeding the poor, hosting travellers, and serving the community. This discourse suggests that even if lay members of society could not practice the hard obligations of Sufism, they could achieve a similar spiritual station by generosity as an alternative means of disciplining the self.

Özet: Bu master tezi, Fütüvvet risalelerini inceleyerek, 11 ile 15. yüzyıllar arasındaki Fütüvvet geleneğinde cömertliğin anlam, işlev ve işleyişini inceliyor. Fütüvvet, özellikle İslam dünyasının doğu bölümündeki birçok farklı sosyal halk hareketinden ilhamını almış, birçok erdem ile ilişkilendirilmiş bir terimdir. Fütüvvetin bir terim ve sosyal organizasyon olarak kurulmasından sonra, 11. yüzyıldan başlayarak İslam dünyasının çeşitli yerlerinden birçok Fütüvvet risalesi kaleme alınmıştır. Bu Fütüvvet risaleleri, Orta Çağ İslam dünyasında, cömertliği de içene alacak şekilde güzel ahlakı öğretmek için belirli Fütüvvet gruplarına hitap etmekte ve onların davranış ve törenlerini düzenlemektedir. Bu master tezinde Fütüvvet gruplarındaki cömertliğin işlevini anlamak ve 11. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar farklı tarihi bağlamlardaki değişimleri ve devamlılıkları anlamak için Fütüvvet risaleleri kronolojik sırayla incelenmiştir. Bu araştırma ortaya koymaktadır ki Fütüvvette cömertlik merkezi bir erdemdir, ve hatta Fütüvvetle eş anlamlı hale gelmiştir. Bunun nedeni Fütüvvet ehlinin çalışan insanlardan oluşması ve onlardan cömert davranmaları beklenmesidir. Fütüvvet geleneği Tasavvuf içinde eridiği zaman, bu güzel ahlak erdemleri yeni bir mana kazandılar. Tasavvuftan ilhamını alan Fütüvvet risaleleri, Fütüvvet yolunun daha kolay, toplumdaki her tabakayı içerecek daha kapsamlı ve manevi elitlere yönelmiş, takip edilmesi zor Tasavvuf yoluna alternatif bir maneviyat yolu olarak göstermek için çoğu zaman Tasavvuf ile Fütüvveti karşılaştırmışlardır. Bu karşılaştırmalı söylem içinde cömertlik alternatif bir nefis terbiyesi yolu olarak önemli bir rol oynamaktadır. Tasavvufun manevi fakirlik ve terk anlayışının aksine, Ehl-i Fütüvvet kazanç elde edebilmek için dünyevi işlerde çalışmaya teşvik edilmişti, ta ki bu kazancı fakirleri doyurmak, yolcuları ağırlamak, topluma hizmet etmek gibi hayır işlerinde harcanılsın. Bu söylem toplumdaki sıradan insanların Tasavvufun zor şartlarına uyamasalar bile alternatif bir nefis terbiyesi yolu olan cömertlikte bulunmakla, Sufilerin ulaştıkları manevi makamların benzerine ulaşabileceklerini iddia etmektedir.