How cognitive abilities shape epistemic standards : a defense of permissivism against the arbitrariness objection

Abstract

Abstract: A well-known debate in contemporary epistemology revolves around this question: given a body of evidence E, is there always one epistemically rational doxastic attitude to the proposition P? While Uniqueness is known as the position which gives a positive answer to this question, the one which gives a negative answer is known as Permissivism. Proponents of Uniqueness object that Permissivism leads to an undesirable consequence about rational belief: if Permissivism is true, then it is rational for an agent to have a doxastic attitude arbitrarily—which is called the arbitrariness objection. This thesis defends Permissivism against the arbitrariness objection. In Chapter 1, I start with framing the dispute between Uniqueness and Permissivism. In Chapter 2, I introduce the arbitrariness objection and some leading responses to it, especially Miriam Schoenfield's Standard-Permissivism and Robert Mark Simpson's proposal regarding the interaction between epistemic standards and cognitive abilities. In Chapter 3, I examine the notion of arbitrariness in detail by considering different conceptions of it as well as Jenny Yi-Chen Wu's Impurist Permissivism. In Chapter 4, I develop Simpson's view by providing an account of cognitive abilities and epistemic standards, and then build my defense of Permissivism against the arbitrariness objection upon his view. In Chapter 5, I conclude that even though an agent can rationally accept being in a permissive case, this does not follow that her doxastic attitude is formed arbitrarily, as it is systematically or non-randomly guided and shaped by her epistemic standards and cognitive abilities. As a result, the arbitrariness objection does not hold; and therefore, one can still rationally accept that she is in a permissive case.Özet: Güncel epistemolojide iyi bilinen bir tartışma şu soru etrafında döner: Bir E kanıtlar bütünü verildiğinde, P önermesine karşı her zaman yalnızca bir epistemik olarak rasyonel doksastik tutum mu vardır? Bu soruya olumlu yanıt veren görüş Teklik (Uniqueness) olarak bilinirken, olumsuz yanıt veren görüş ise İzinvericilik (Permissivism) olarak bilinir. Teklik savunucuları, İzinvericilik'in rasyonel inanç hakkında istenmeyen bir sonuca yol açtığını öne sürer: Eğer İzinvericilik doğruysa, bir failin bir doksastik tutumu keyfi olarak benimsemesi rasyoneldir — bu itiraz keyfilik itirazı (the arbitrariness objection) olarak adlandırılır. Bu tez, İzinvericilik'i keyfilik itirazına karşı savunur. Birinci bölümde, Teklik ve İzinvericilik arasındaki anlaşmazlığı açıklayarak başlıyorum. İkinci bölümde, keyfilik itirazını ve buna verilen bazı başlıca yanıtları, özellikle Miriam Schoenfield'ın Standart-İzinvericilik'ini (Standard-Permissivism) ve Robert Mark Simpson'ın epistemik standartlar ile bilişsel yetenekler arasındaki etkileşime dair tezini tanıtıyorum. Üçüncü bölümde, keyfilik kavramını, onun farklı anlayışları ve ayrıca Jenny Yi-Chen Wu'nun Safçı Olmayan İzinvericilik'i (Impurist Permissivism) üzerinden ayrıntılı olarak inceliyorum. Dördüncü bölümde, Simpson'ın görüşünü geliştirerek bilişsel yetenekler ve epistemik standartlar hakkında bir açıklama sunuyorum ve ardından İzinvericilik'i keyfilik itirazına karşı bu görüş üzerine inşa ederek savunuyorum. Beşinci bölümde, bir failin izinverici bir durumda olduğunu rasyonel olarak kabul edebilse bile, bundan onun doksastik tutumunun keyfi bir şekilde oluştuğu sonucunun çıkmadığını, çünkü bu tutumun epistemik standartları ve bilişsel yetenekleri tarafından sistematik veya rastgele olmayan bir şekilde yönlendirildiğini ve şekillendirildiğini sonucuna varıyorum. Sonuç olarak, keyfilik itirazı geçerli değildir; dolayısıyla, kişi hâlâ kendisinin izinverici bir durumda olduğunu rasyonel olarak kabul edebilir.