Time-resourcefulness and wellbeing: a quantitative study on adolescent time use in a low-resource context

Abstract

Abstract: Time is a crucial developmental resource for children and adolescents, shaping opportunities for learning, rest, and growth. How young people allocate their time across domains such as school, work, leisure, and sleep vary by individual and contextual factors, and these patterns can contribute to inequalities in well-being. While research on time poverty has predominantly focused on adults, less is known about children's experiences of time affluence and time poverty, particularly in low-resource settings. The present study examined the time use and well-being of Turkish and Syrian refugee adolescents (ages 11–17) living in disadvantaged neighborhoods in Şanlıurfa, Türkiye. Using secondary data from a baseline survey, descriptive analyses highlighted important patterns of time use across sleep, school, labor, and leisure, with girls reporting restricted access to leisure opportunities and younger adolescents showing higher rates of child labor than national averages. Regression analyses revealed that perceived rest and leisure adequacy and higher homework frequency was significantly associated with life satisfaction. Longer sleep duration, lower child domestic labor, and higher perceived adequate rest/leisure were associated with better psychological health, whereas schoolwork, economic labor, and gender interactions were not significant predictors. This study underscores the importance of addressing time poverty in adolescence and highlights the need for interventions that are both evidence-based and culturally sensitive, designed to promote balanced and meaningful uses of time.

Özet: Zaman, çocuklar ve ergenler için öğrenme, dinlenme ve gelişim fırsatlarını şekillendiren kritik bir gelişimsel kaynaktır. Gençlerin zamanlarını okul, iş, boş zaman ve uyku gibi alanlar arasında nasıl paylaştırdıkları bireysel ve bağlamsal faktörlere göre değişmekte, bu örüntüler ise iyi oluşta eşitsizliklere katkıda bulunabilmektedir. Zaman yoksulluğu üzerine yapılan araştırmalar çoğunlukla yetişkinlere odaklanırken, çocukların zaman bolluğu ve zaman yoksulluğu deneyimleri hakkında, özellikle de kısıtlı kaynaklara sahip bağlamlarda, daha az şey bilinmektedir. Bu çalışma, Türkiye'nin Şanlıurfa ilindeki dezavantajlı mahallelerde yaşayan Türk ve Suriyeli mülteci ergenlerin (11–17 yaş) zaman kullanımı ve iyi oluşlarını incelemiştir. Bir temel saha anketinden elde edilen ikincil veriler kullanılarak yapılan betimsel analizler; uyku, okul, iş ve boş zaman alanlarındaki önemli zaman kullanım örüntülerini ortaya koymuştur. Bulgular, kızların boş zaman olanaklarına erişimlerinin kısıtlı olduğunu ve daha küçük yaştaki ergenlerin çocuk işçiliği oranlarının ulusal ortalamaların üzerinde olduğunu göstermiştir. Regresyon analizleri, algılanan dinlenme ve boş zaman yeterliliğinin ve daha sık ödev yapmanın yaşam doyumu ile anlamlı biçimde ilişkili olduğunu ortaya koymuştur. Daha uzun uyku süresi, daha düşük düzeyde ev içi çocuk emeği ve daha yüksek algılanan yeterli dinlenme/boş zaman, daha iyi psikolojik sağlıkla ilişkiliyken; okulda geçirilen vakit, ekonomik emek ve cinsiyet etkileşimleri anlamlı yordayıcılar olmamıştır. Bu çalışma, ergenlikte zaman yoksulluğunun ele alınmasının önemini vurgulamakta ve hem kanıta dayalı hem de kültürel olarak duyarlı, dengeli ve anlamlı zaman kullanımını desteklemeye yönelik müdahalelere ihtiyaç olduğunu ortaya koymaktadır.