7-12 Yaş Tip 1 Diyabetli Çocukların Okul Yaşantısını Etkileyen Faktörlerin Belirlenmesi

Abstract

The aim of this research is to investigate the factors influencing the school experiences of children with Type 1 Diabetes. The study was conducted with 100 children aged 7-12, diagnosed with Type 1 Diabetes, registered at Koç University Hospital Pediatric Endocrinology Clinic. Ethical committee approval, institutional consent, and consent from children and their families were obtained for the study. Research data was collected using the "Diabetes Management at School: Child Questionnaire." Descriptive statistics and chi-square tests were used for data analysis. There is a relationship between children's age and receiving assistance with insulin pump application at school (p<0.05). There was no significant relationship between children's HbA1c levels and missing school due to diabetes-related issues (p>0.05). A significant relationship was found between the age at first diabetes diagnosis and missing school due to diabetes-related issues (p<0.05). There is a significant relationship between children's HbA1c levels and experiencing failure at school due to diabetes (p<0.05). A significant relationship exists between children's age at first diabetes diagnosis and experiencing failure at school due to diabetes (p<0.05). 50% of those diagnosed with diabetes between ages 0-5 had to miss school due to diabetes-related reasons. 75% of those with poor HbA1c levels experienced failure at school due to diabetes. Children diagnosed with diabetes before the age of five experienced more failure at school. This study concludes that HbA1c level and age at diagnosis are significant factors affecting a child's school attendance and performance. Education planning for the child, family, and school personnel, active involvement of school nurses in education planning, and implementing education programs from the time of diagnosis are recommended.

Bu araştırmanın amacı Tip 1 Diyabetli çocukların okul yaşantısını etkileyen faktörlerin incelenmesidir. Araştırma, Koç Üniversitesi Hastanesi Pediatri Endokronoloji Polikliniği'nde kayıtlı, 7-12 yaşındaki Tip 1 Diyabet tanılı 100 çocukla yürütüldü. Çalışmanın yürütülmesi için etik kurul, kurum izni, çocuk ve ailelerinden onamlar alındı. Araştırma verileri "Okulda Diyabet Yönetimi: Çocuk Soru Formu" ile toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler ve ki-kare testleri kullanıldı. Çocukların yaşı ile okulda insülin pompa uygulamasında yardım alma durumu arasında bir ilişki vardır (p<0,05). Çocukların HbA1c düzeyi ile diyabete bağlı okula ara verme / devamsızlık yapma durumları arasında anlamlı bir ilişki yoktu (p>0,05). Çocukların ilk diyabet tanı alma yaşı ile diyabete bağlı okula ara verme / devamsızlık yapma durumları arasında anlamlı bir ilişki vardı (p<0,05). Çocukların HbA1c düzeyi ile diyabete bağlı okulda başarısızlık yaşama durumları arasında anlamlı bir ilişki vardı (p<0,05). Çocukların ilk diyabet tanı alma yaşı ile diyabete bağlı okulda başarısızlık yaşama durumları arasında anlamlı bir ilişki vardı (p<0,05). İlk diyabet tanısını 0-5 yaş arasında alanların %50'si diyabete bağlı olarak okula ara verme/devamsızlık yaptığı belirlendi. HbA1c düzeyi kötü olanların ise %75' inin diyabete bağlı olarak okulda başarısızlık yaşadıkları belirlendi. İlk diyabet tanı alma yaşı beş yaşından daha erken olan çocukların okulda başarısızlık yaşama durumları daha fazla idi. Bu çalışma sonucunda HbA1c değeri ve tanı alma yaşının, çocuğun okula devamsızlık süresini ve okuldaki başarısını etkileyen önemli faktörler olarak belirlenmiştir. Çocuğa, aileye ve okul personellerine eğitim planlanması, eğitim programı ve danışmanlık konularında okul hemşirelerinin aktif rol alması ve eğitim programlarının tanı anından itibaren uygulanması önerilmektedir.