Patriarchal justifications in Roman Law: a critical examination of the restrictions on Roman women and their justifications

Abstract

In ancient Rome, women navigated a legal framework characterized by systemic restrictions rooted in patriarchal social norms. Despite their recognized rights concerning property ownership and inheritance, women’s autonomy was consistently subordinated to male authority. Roman women, who were always kept under the control of men, not only tried to overcome the obstacles posed by the law in various forms, but also had to struggle with false constructs created by the sexist narratives used to justify her curtailment. This study critically examines such legal limitations that were reinforced by societal stereotypes designed to perpetuate male dominance and assesses the rationales provided by Roman jurists and writers for legitimization, while also questioning their accuracy and credibility. The discourse attributing these constraints to custom -ways of the forefathers-, perceived gender deficiencies, or alleged excesses of women reflects prejudiced assumptions constructed to both retrospectively justify and prospectively sustain existing power structures that support male domination and control.Antik Roma'da kadınlar, hayatlarının neredeyse her yönünü şekillendiren ve geçerliliğini bir dizi yasal ve toplumsal normlarda bulan kısıtlı bir hukuki ortamda var olmaktaydılar. Malvarlığına ilişkin tanınmış olan haklara (miras ve mülkiyet) rağmen kadının otonomisi, patriarkal bir anlayış altında, erkeklerin kontrolü delaletiyle sınırlanmaktaydı. Bir erkeğin düzenli kontrolü altında olan Roma kadınları, kendi yaşamları ve kaynakları üzerinde söz sahibi olamamaktaydılar ve bu bakımdan da sadece hukukun çeşitli formlarda ortaya sürdüğü engelleri aşmaya çalışmadılar, aynı zamanda bu kısıtlamaların haklı göstermek için başvurulan cinsiyetçi klişelerin yarattığı sahte tasavvur ile de mücadele etmek zorundaydılar. Bu çalışma, Roma hukuku çerçevesinde kadınlara uygulanan hukuki kısıtlamalara ilişkin Romalı erkek hukukçular ve yazarlar tarafından öne sürülen sebepleri eleştirel bir biçimde incelemekte ve kadınların sınırlandırılmasını haklı çıkarmak için yaygın olarak başvurulan gerekçelerin doğruluğunu ve inandırıcılığını sorgulamaktadır. Söz konusu kısıtlamaları etkisi kendinden menkul geleneğe ya da kadınların cinsiyetlerine bağlı eksiklerine bağlayan söylemler, temelsiz ve önyargı içeren faraziyeler olmakla aynı zamanda erkek egemenliğini ve kontrolünü destekleyen mevcut güç yapılarını hem geriye dönük olarak gerekçelendirmek hem de ileriye dönük olarak da sürdürebilmeye devam etmek için inşa edilmiştir.