Current front-line treatment strategies in EGFR-mutated advanced NSCLC: balancing efficacy with risks of interstitial lung disease and venous thromboembolism

Abstract

The therapeutic landscape for patients with previously untreated epidermal growth factor receptor (EGFR)-mutated advanced non-small cell lung cancer (NSCLC) has significantly evolved, with novel treatment options now available beyond osimertinib monotherapy. The addition of platinum-pemetrexed chemotherapy to osimertinib has demonstrated improved progression-free survival, particularly in patients with central nervous system metastases. Recently, amivantamab-lazertinib combination has shown superior overall and progression-free survival compared to osimertinib monotherapy in the MARIPOSA trial. However, these efficacy improvements are accompanied by increased toxicity. Interstitial lung disease (ILD) remains a class effect across EGFR-targeted therapies, whereas venous thromboembolism (VTE) has emerged as a notable safety concern specifically associated with amivantamab-lazertinib combination. Although prophylactic strategies can reduce the risk of these complications, their impact on patients’ quality of life and the ability to continue treatment must be carefully considered. Individualized treatment decisions, based on clinical features such as CNS involvement, tumor burden, and patient frailty, are essential to optimize therapeutic outcomes while minimizing adverse effects. This article highlights the evolving first-line treatment strategies in EGFR-mutated advanced NSCLC, with a particular focus on ILD and VTE risks / Daha önce sistemik tedavi almamış, EGFR mutasyonu taşıyan ileri evre küçük hücreli dışı akciğer kanseri (KHDAK) hastalarında tedavi seçenekleri artmış ve osimertinib monoterapisinin ötesine geçmiştir. Osimertinibe platin-pemetreksed kemoterapisi eklenmesiyle, özellikle santral sinir sistemi metastazı olan hastalarda progresyonsuz sağkalım süresinin uzadığı görülmüştür. Diğer yandan, MARIPOSA çalışmasında amivantamab-lazertinib kombinasyonu, osimertinib monoterapisine kıyasla hem genel sağkalım hem de progresyonsuz sağkalım açısından üstünlük göstermiştir. Ancak bu etkinlik artışı, belirgin bir toksisite yükü ile birlikte gelmektedir. EGFR hedefli tedavilerde interstisyel akciğer hastalığı (İAH) sınıf etkisi olarak görülürken, venöz tromboemboli (VTE) özellikle amivantamab-lazertinib kombinasyonunda önemli bir tedavi ilişkili toksisite olarak öne çıkmaktadır. Profilaktik yaklaşımlar bu komplikasyonların riskini azaltabilse de, hastaların yaşam kalitesi ve tedaviye devamlılık üzerindeki etkileri dikkatle değerlendirilmelidir. Santral sinir sistemi tutulumu, tümör yükü ve kırılganlık gibi klinik özelliklere dayalı bireyselleştirilmiş tedavi kararları, tedavi etkinliğini artırırken yan etkileri en aza indirmek için hayati öneme sahiptir. Bu makale, EGFR mutasyonu taşıyan ileri evre KHDAK hastalarında güncel birinci basamak tedavi stratejilerini, özellikle İAH ve VTE risklerine odaklanarak özetlemektedir.